રાજકોટમાં એક પિતરાઈના સંગીતમાં, ડિસેમ્બર 2019. એ ઊંધિયાની થાળી સાચવીને ઊભો હતો, કોઈને આપવાનો ઇરાદો નહોતો. તોય એણે માગ્યું, અને એણે આખી થાળી આપી દીધી.

ચાર વર્ષ, બે શહેર અને અસંખ્ય મોડી રાતના ફોન. દર બીજા વીકએન્ડે અમદાવાદથી પુણે, જ્યાં સુધી હાઇવે પરના અગિયાર કલાક મુસાફરી નહીં પણ ઘરે જવાનો રસ્તો લાગવા ન માંડ્યા.

સેટેલાઇટમાં એક રવિવારે બપોરે ચા, અને પહેલી વાર બંને ઘરનાં માતાપિતા એક ઓરડામાં. બંને માતાઓએ પહેલેથી જ અનુમાન લગાવી લીધું હતું, અને પૂરી વીસ મિનિટ સુધી બંનેએ એવું દેખાડ્યું કે નથી લગાવ્યું.